ATRAKCJE TURYSTYCZNE

Zalew w Starej Morawie – sztuczny zbiornik wodny retencyjno-rekreacyjny o powierzchni 5,5 ha w pobliżu wsi Stara Morawa, ok. 1,3 km od Stronia Śląskiego w województwie dolnoślaskim. Wybudowany został z funduszy europejskich. Oddany został oficjalnie do użytku 7 lipca 2007 r. Południowo-zachodni brzeg posiada naturalne ukształtowanie z bezpośrednim dostępem do wody. Pozostałe brzegi są wykonane w postaci betonowego obwałowania.

Zalew jest udostępniany bezpłatnie w sezonie letnim.

Przy zalewie wybudowane są następujące elementy zagospodarowania dla potrzeb rekreacji:

• strzeżone kąpielisko z piaszczystą plażą,
• pole namiotowe,
• molo i pomosty z wieżą widokową,
• punkty gastronomiczne,
• toalety, drogi dojazdowe.
  
  

Jaskinia Niedźwiedzia – najdłuższa jaskinia całych Sudetów, w Masywie Śnieżnika, w dolinie Kleśnicy odkryta w 1966 roku w obrębie wzniesienia Stroma (1166 m n.p.m.) w pobliżu wsi Kletno, odkryta podczas eksploatacji kamieniołomu marmuru.
Jaskinię odkryto 14 października 1966 roku podczas eksploatacji wyrobiska "Kletno III" przez Bystrzyckie Zakłady Kamienia Budowlanego wydobywającego w tej okolicy marmur metodą odkrywkową. Około godziny 13.00 wykonano odstrzał, po którym odsłonił się dwumetrowy otwór o soczewkowatym kształcie. Wiertacz strzałowy Roman Kińczyk z Lądka-Zdroju wraz z jednym z pracujących tu więźniów zajrzeli pierwsi do otworu jaskini i znaleźli w nim kości. Duża ilość szczątków nasunęła odkrywcom przypuszczenie o zbiorowym grobie. Powiadomiono natychmiast kierownictwo zakładu i geologa z pobliskiego uzdrowiska. Trzy dni później dokonano pierwszych fachowych oględzin.
Otwór wejściowy na wysokości 800 m n.p.m. Rozłożone horyzontalnie korytarze mają łączną długość ponad 3,5 km i znajdują się na 3 poziomach. Podczas eksploracji jaskini natrafiono w namuliskach na szczątki tysięcy zwierząt plejstoceńskich, przede wszystkim niedźwiedzia jaskiniowego, stąd jej nazwa.
Radon (Rn) to promieniotwórczy gaz, który osiąga w tej jaskini stężenie do 4,16 kBq/m3.[1] DNA organizmów z jaskiń jest narażone na większą częstotliwość mutacji. W innych jaskiniach stężenie radonu osiąga wartości 3 razy wyższe.
W dolnych partiach znajduje się olbrzymich rozmiarów Sala Szampańska, której wysokość dochodzi do 45 m. Korytarze jaskini pokryte są licznymi formami naciekowymi. Okazałe stalaktyty, stalagmity, stalagnaty, kaskady, misy martwicowe oraz draperie naciekowe są uważane za jedne z najciekawszych elementów szaty naciekowej w polskich jaskiniach.
Jaskinia Niedźwiedzia leży na terenie rezerwatu przyrody Jaskinia Niedźwiedzia (powierzchnia 89 ha), utworzonego w 1977 w celu ochrony jaskini, lasu rosnącego w otulinie oraz zjawisk krasowych.

Rezerwat porasta bór bukowo-świerkowy z domieszką jodły i modrzewi oraz roślinami wapieniolubnymi w runie, takimi jak tojad smukły, ostróżka wyniosła, sesleria tatrzańska, driakiew lśniąca i inne

Muzeum Ziemi w Kletnie – prywatne muzeum minerałów i skamieniałości w miejscowości Kletno w gminie Stronie Śląskie (województwo dolnośląskie).

Skamieniałe gniazda jaj dinozaurów

Muzeum jest efektem pasji kolekcjonerskiej Arnolda Miziołka. Prezentowane są tu kamienie, minerały i skamieliny z całego świata oraz lokalne, które występują w okolicznych górach: Masywie Śnieżnika, Górach Bialskich i Złotych. W kolekcji m.in. odciski łap dinozaurów z Gór Świętokrzyskich, gadów permskich z rejonu Nowej Rudy oraz skamieniałe formy życia flory i fauny sprzed 250 milionów lat. Znajdują się tu również cztery skamieniałe gniazda z jajami dinozaura.

Od niedawna przy muzeum istnieje „Park Jurajski” dla dzieci, gdzie można oglądać modele dinozaurów (w zachowanych proporcjach) i skamieniały las permski.

Ponad wsią, przy drodze do Kletna, znajduje się zabytkowy piec do wypalania wapna. Budowla zaprojektowana przez Karla Friedricha Schinkela pochodzi z początku XIX w. Zbudowana jest z surowego kamienia i cegły na planie na planie sześciokąta, zwężająca się ku górze, z wejściami u podstawy i wąskimi okienkami na dwóch przeciwległych ścianach. Zwieńczona tarasem niewielką rotundową nadbudówką z okienkami, nakrytą szerokim, ostrosłupowym daszkiem z zielonej blachy. Na szczyt prowadzą kręte schodki wewnątrz dawnego paleniska. Do wapiennika umiejętnie dobudowano dom mieszkalny z pracownią. Całość otoczono niewielkim parkiem z ogrodem japońskim, dzwonnicą i piramidą.
W odrestaurowanym starym wapienniku z końca XIX w. działa autorska galeria artystyczna prof. Jacka Rybczyńskiego i jego rodziny, którzy osiedlili się tu w 1978 r. podnosząc wapiennik z ruiny. Oprócz własnych prac graficznych i malarskich, gospodarze prezentują także okazjonalne wystawy zaproszonych gości. Od czasu do czasu organizowane są sympozja, kursy, koncerty i inne wydarzenia artystyczne. Gośćmi "Wapiennika" byli m.in. Olga Tokarczuk, o. Jacek Bolewski, Arkady Radosław Fiedler, Yuko Fuchimoto.

W latach 1999-2000 w "Wapienniku" wydawane było pod egidą Związku Gmin Śnieżnickich nieregularne czasopismo "Stronica Śnieżnicka" zajmujące się kulturą, sztuką, przyrodą oraz historią tej części ziemi kłodzkiej (ISSN 1509-33-60). Redaktorem naczelnym czasopisma był Antoni Matuszkiewicz, a publikowali swoje teksty Wojciech Ciężkowski, Olga Tokarczuk, Karol Maliszewski, Michał Fostowicz. Wapiennik jest również siedzibą polsko-niemieckiego stowarzyszenia Wapiennik Gnadenstein, Deutsch-Polnischer Förderverein e.V.

Czarna Góra (dawniej niem. Schwarzer Berg) – szczyt 1205 m n.p.m. w ramieniu Żmijowca w Masywie Śnieżnika, którego przedłużeniem jest pasmo Krowiarek (sama Czarna Góra do nich jednak nie należy – granicą między tymi pasmami jest Przełęcz Puchaczówka, położona ok. 1,5 km na północ od szczytu i blisko 350 m poniżej niego).
Północne i południowe stoki Czarnej Góry wznoszą się ponad grzbiet Żmijowca i Krowiarek na wysokość 150-300 m. Stoki wschodnie i zachodnie są znacznie dłuższe, opadając, odpowiednio, 500-700 m w dolinę Siennej i ku Rowowi Górnej Nysy.

Czarna Góra jest doskonale widoczna z niemal całej ziemi kłodzkiej jako wysoki i stromy szczyt, kontrastujący z szeroką kopułą Śnieżnika. Jest z nim często mylona, ponieważ z dna Kotliny Kłodzkiej wydaje się być od niego wyższa. Nazwa góry (dawniej niem. Schwarzer Berg) przypuszczalnie wzięła się stąd, że porośnięty lasem szczyt oglądany był zwykle od północnej, ciemnej strony.
Ośrodek Narciarski Czarna Góra – kompleks tras narciarskich i nartostrad położony na północno-wschodnich stokach Czarnej Góry (1205 m n.p.m.) i Żmijowca (1153 m n.p.m.) w bezpośredniej okolicy wsi Sienna na ziemi kłodzkiej (powiat kłodzki, województwo dolnośląskie).

W skład kompleksu wchodzi:

• krzesełkowa kolej linowa na Czarną Górę o długości 1367 m i różnicy wzniesień 379 m,
• 8 wyciągów orczykowych (1114 do 157 m długości),
• 6 tras narciarskich (w tym dwie dośnieżane w całości i jedna częściowo).
• Ośrodek od sezonu 2007/2008 posiada profesjonalne oświetlenie stoku P1.
  
  Trasa A jest jedną z kilkunastu tras zjazdowych w Polsce o czarnym stopniu skali trudności. Trasy zjazdowe w Ośrodku posiadają 11 homologacji FIS.

Wodospad Wilczki - położony jest na wysokości 570 m n.p.m. na terenie Śnieżnickiego Parku Krajobrazowego, zajmując powierzchnię 2,86 ha. Obejmuje teren wokół wodospadu, kotła i przełomu Wilczki. Założony został w 1958 r. Na terenie rezerwatu rośnie stary las bukowy z domieszką jodły, jawora i świerka. Występują tu m.in. następujące gatunki roślin: żywiec gruczołowaty, marzanka wonna, kokoryczka okółkowa, przenęt purpurowy, wydmuchrzyca pospolita, wietlica samicza, zachyłka oszczepowata, nerecznica szerokolistna, gajowiec żółty, kostrzewa leśna. Chłodny, ciemny i wilgotny mikroklimat sprzyja również bujnej wegetacji mszaków.

Dno wąwozu i jego ujście porastają ziołorośla lepiężnikowe z wilgociolubnymi gatunkami roślin, takimi jak: lepiężnik biały, miłosna górska, modrzyk górski i miesięcznica trwała.

Pierwszy znany opis tego miejsca pochodzi z 1781 r. i wyszedł spod pióra H. Reissera. Przełom rzeki uchodził wtedy za niepokonany, aż do 1834 r., gdy oficerowie Lutz i von Leuthold przepłynęli go wpław. Od końca XVIII w. był celem częstych wycieczek organizowanych z okolicznych kurortów – Lądka i Długopola-Zdroju. W XIX w., za czasów królewny Marianny Orańskiej powyżej wodospadu powstał mały park z fontanną, a otoczenie urządzono w stylu romantycznego ogrodu. Z inicjatywy rodzeństwa Neglerów wybudowano schody, poręcze i kładki z dojściami na punkty widokowe oraz na dno wąwozu. Za zwiedzanie wodospadu pobierano wówczas opłatę. Po dawnym założeniu parkowym do dziś nie przetrwały żadne ślady.

Obecnie zwiedzanie jest ogólnodostępne w ramach wytyczonych w rezerwacie ścieżek.

• W pobliżu przechodzi czerwony szlak z Międzygórza na górę Igliczną.
• Dla zwiedzających ponad wodospadem przerzucony jest stalowy mostek oraz bezpieczny punkt widokowy po przeciwnej stronie.
• Na terenie rezerwatu wytyczone są dwie dydaktyczne ścieżki przyrodnicze.
• Kilkadziesiąt metrów od wodospadu, przy drodze do Międzygórza, znajduje się parking samochodowy

Schronisko PTTK "Na Śnieżniku" im. Zbigniewa Fastnachta – górskie schronisko w Sudetach Wschodnich w Masywie Śnieżnika w woj. dolnośląskim.
Górskie schronisko "Na Śnieżniku" położone na wysokości 1218 m n.p.m. na zachodnim stoku Śnieżnika (1425 m n.p.m.) na obszernej Hali pod Śnieżnikiem. Schronisko w latach osiemdziesiątych XX wieku zostało wyremontowane i gruntownie zmodernizowane, ale główną część schroniska stanowi tzw. szwajcarka – typowe sudeckie schronisko turystyczne z 1871 r., ufundowane przez królewnę Mariannę Orańską.

Schronisko "Na Śnieżniku", jest jednym z najstarszych schronisk na ziemiach polskich. Z punktu widokowego na hali obok schroniska rozległa panorama na Rów Górnej Nysy i okoliczne szczyty.

Jaskinia Radochowska powstała w okresie górnego pliocenu (5-1,6 mln lat temu) przez wypłukanie się rozpuszczalnych w wodzie marmurów w soczewce białego marmuru, częściowo na kontakcie z łupkami łyszczykowymi (szaro-żółta, krucha skała). Powstała pod erozyjnym działaniem wód wypełniających cały przekrój jej korytarzy i płynących pod dużym ciśnieniem. Pod koniec pliocenu nasilenie erozji okolicznych stoków doprowadziło do pogłębienia doliny, a tym samym do obniżenia koryta przepływającego w pobliżu potoku. Doszło do obniżenia wód krasowych, co doprowadziło do odwodnienia strefy przy otworze jaskini i powstania pustych przestrzeni. Korytarze rozwijały się wzdłuż pęknięć tektonicznych i szczelin. Na ich skrzyżowaniu powstawały większe sale.

W odwodnionych w ten sposób korytarzach rozpoczął się proces osadzania się tzw. namuliska. W skład namuliska w Jaskini Radochowskiej wchodzą zwietrzałe łupki łyszczykowe odpadające od stropu i ścian jaskini oraz pochodzące z powierzchni (nanoszone przez wodę) osady ilaste, gruz, wytrącający się węglan wapnia i substancje organiczne (m.in. kości zwierząt). Namulisko wypełniało prawie całkowicie komory i korytarze jaskini. Zostało ono w większości usunięte w latach 1933–1939. Proces tworzenia się namuliska występuje również współcześnie.

Kopalnia w Złotym Stoku jest dawną kopalnią złota a w późniejszym okresie arsenu nieczynną od kilkudziesięciu lat. Obecnie jest całkowicie przystosowana do masowego ruchu turystycznego wraz ze wszystkimi tego konsekwencjami - czyli tłumy ludzi, sprzedaż gadżetów, kolejki. Z tego też względu warto przeznaczyć sobie dłuższy okres czasu na zwiedzanie. Warto przeznaczyć sobie więcej czasu na oczekiwanie na wejście - obsługa stara się w miarę mądrze dobierać grupy - jeżeli chce się mieć spokój przy zwiedzaniu i móc bez przeszkód wysłuchać przewodnika warto zaczekać na grupę złożoną wyłącznie z osób dorosłych. Podobnie grupy dzieci czy też wycieczki wchodzą oddzielnie i z odpowiednią opieką.

Utworzony został w Złotym Stoku w roku 2006. Lokalizacja w Kotlinie Kłodzkiej, w obrębie Śnieżnickiego Parku Krajobrazowego obejmuje obszary leśne oraz teren dawnego kamieniołomu

Między niebem a ziemią, w pięknym lesie nad Złotym Potokiem, na terenie ponad 7 hektarów, znajdują się atrakcje zapewniające moc wyjątkowych wrażeń. To niepowtarzalny rodzaj napowietrznego trekingu, którego bazą są przejścia akrobatyczne między drzewami takie jak: balansujące pomosty, przejścia po linie, przejścia siatkowe, powietrzny surfing, skok Tarzana, tyrolki - zjazdy na linie o łącznej długości 1050metrów oraz wiele innych.

Uczestnicy samodzielnie pokonują przygotowaną trasę. Stopień trudności poszczególnych odcinków jest zróżnicowany, od bardzo łatwego i stopniowo wzrasta. Instalacje zbyt trudne można pominąć. W Parku wydzielona została specjalna trasa dla dzieci. Każdy znajdzie tu dla siebie coś na miarę swoich sił i możliwości. Osoby korzystające z atrakcji Parku otrzymują sprzęt wyposażenia indywidualnego i przechodzą obowiązkowe szkolenie w zakresie poruszania się po trasie. W trakcie przechodzenia po instalacjach każdy z uczestników wpięty jest do specjalnej liny (zwanej "linią życia"), gwarantującej uniknięcie upadku z wysokości. Nasi instruktorzy nadzorują przemieszczanie się uczestników na trasach i w razie potrzeby zawsze służą pomocą.

Zapewniamy atrakcje dla: dzieci (minimalny wzrost 140 cm z rękami uniesionymi do góry), dorosłych i seniorów. Obsługujemy osoby indywidualne i grupy zorganizowane.

Specjalna oferta dla osób szukających mocnych wrażeń (w tym dla specjalistycznych grup zawodowych - strażaków, policjantów, firm ochroniarskich itp.) - nocne ćwiczenia treningowe.